و دامنه رحمت خويش را مىگستراند ( * ( وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَيَنْشُرُ رَحْمَتَه ) * ) . و بايد همچنين باشد « چرا كه او ولى و سرپرستى است شايسته ستايش » ( * ( وَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ ) * ) . اين آيه در عين اينكه بيان نعمت و لطف پروردگار است از آيات و نشانه‌هاى توحيد نيز سخن مىگويد ، چرا كه نزول باران نظام بسيار دقيق و حساب شده اى دارد ، از موقعى كه آفتاب بر اقيانوسها مىتابد و ذرات لطيف آب را از املاح جدا كرده و به صورت توده‌هاى ابر به آسمان مىفرستد ، و هنگامى كه قشر سرد فوقانى هوا آنها را متراكم مىسازد ، و سپس بادها آنها را بر دوش خود حمل مىكنند ، و بر فراز زمينهاى تشنه و خشكيده مىبرند ، و بر اثر برودت و فشار مخصوص هوا تبديل به دانه‌هاى كوچك باران مىشود كه به نرمى بر زمين نشيند ، و در آن نفوذ مىكند ، بىآنكه ويرانى بيافريند . آرى اگر اين نظام را با دقت بررسى كنيم نشانه‌هاى علم و قدرت خداوند در آن نمايان است . او ولى حميدى است كه نيازهاى بندگان را تامين كرده و آنها را مشمول الطاف خويش مىگرداند . قابل توجه اينكه « غيث » - چنان كه بسيارى از مفسران و بعضى از اهل لغت تصريح كرده‌اند - به معنى باران نافع است ، در حالى كه مطر به هر گونه باران گفته مىشود خواه نافع باشد يا غير نافع . و لذا به دنبال آن جمله و ينشر رحمته ( رحمت خود را گسترش مىدهد ) آمده است . چه تعبير زيبا و جامعى ؟ رحمت خود را در زنده كردن زمينهاى مرده ، در رويانيدن گياهان ، در شستشوى هوا ، در تامين آب آشاميدنى انسانها و موجودات زنده ديگر ، و خلاصه در تمام زمينه‌ها مىگستراند .